از من مخواه که احساسم را لابه لای کتابهایم پنهان

کنم. کاغذ پاره های سپید من امشب دگرگون اند. صدایم

به صدای خفیف برگهایی که آخرین سرود زندگی را زیر

پای رهگذران خسته زمزمه می کنند، گره می خورد.

کاش مثل هر شب می آمدی و تکه ای از ماه را با خود

می آوردی. آخر نگاه تو و رایحه حرفهایت به من عمری

دوباره می بخشد.

از اینکه هفت کلید هفت دروازه بهشت را از دست بدهم،

نگران نیستم؛ بلکه محروم بودن از دیدار تو، مرا دچار

ترسی بی پایان می کند. سر کش ترین نگاههایم، وقتی

تو را می بینند، رام می شوند و روی آینه ها آرام می

گیرند.

صدای تو، کلید همه دروازه های ابری است. کنار من

بنشین و حرف بزن تا هیچ دروازه ای بسته نماند. می

خواهم شبی تو را به خوابهایم دعوت کنم تا از چین

گیسوان تو شگفت ترین درسها را بیاموزم.

می خواهم این همه کلمه را از خودم بتکانم؛ اما آیا شور

و شوق کودکانه من که در فضا معلق مانده است، می

تواند احساسم را به تو بگوید؟

به چشمانت قسم، هر روز دلم به سوی تو پرواز می کند

تا خورشیدهای تازه را ببیند...

زمان . . .

بس کند می گذرد برای آنان که در انتظارند،

بس تند می گذرد برای آنان که می ترسند،

بس طولانی است برای آنان که در اندوهند،

و بس کوتاه برای آنان که سرخوش اند،

اما ابدی است برای آنان که عاشق اند

ه آن زیبایی می اندیشم ،

که زمان را به فراسو برد .

به دنیایی که هیچ چیز دیگری نمی شناسد،

جایی که همه چیز پاک است و ناب و نیکو،

و انسانها آرزومند آن که یار یکدگر باشند.

جایی که کشف ، خود راه و رسم زندگی ا ست ،

و هراسی از شکست در دلها نیست .

جایی که خدا در وجود یکایک ما حضور دارد،

و برای همه حقیقت او آشکار است .

به زمانی می اندیشم رها از رنج ،

و جایی که نومیدی به آن راه ندارد.

جایی که عشق معنایی پیوسته یافته است ،

تا انسانها راتا ابد به هم پیوند دهد.

به آن می اندیشم که تمام این ها روی حقیقت یابند،

و نیایشم این است که در همه اینها با تو سهیم شوم

بی دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

شب به بالین من خسته به غیر از غم دوست

زآشنایان کهن یار و پرستاری نیست

یا رب این شهر چه شهری است که صد یوسف دل

به کلافی بفروشیم و خریداری نیست

فکر بهبود خود ای دل بکن از جای دگر

کاندر این شهر طبیب دل بیماری نیست

از میان تمامی نواهای زمینی،
نوایی که به دورترین نقطه در آسمان راه می یابد،
موسیقی موزون قلب عاشق است.

عشق رود زندگی در جهان است .
میندیش که با دیدن جویباری کوچک ،
یا با رسیدن به نخستین چشمه حقیر ،
عشق را شناخته ای .

تا آن زمان که از میان دره های خارایین نگذری ،
و جویبار را گم نکنی ،
و مرغزارها را پشت سر نگذاری
و جویبار را ببینی که هر آینه گسترده و ژرف تر می گردد،
تا آنجا که کشتی ها بر پهنه آن پیش می رانند،

تا به فراسوی مرغزار پا ننهاده ای و به اقیانوس بی انتها نرسیده ای ،
تا تمامی گنجها را به اعماق این اقیانوس نسپرده ای ،
در نخواهی یافت که عشق چیست .

زندگی حرکت است و صعود.

زندگی تسلیم است و ایثار.

کارهایی درست و در زمانی مناسب ،

شهامت آغاز، آگاهی و ایمان به قداست ثانیه ها،

تنها چیزی است که به آن نیازمندی .

آن گاه نو خواهی شد ،

که کهنه را سراسر رها کنی ،

نباید در همانی که بوده ای ، بمانی ،

همیشه راه دیگری به سوی آگاهی پیش روی توست .

بروی ، ببال و دگرگون شو .

نیرویی که بدان نیازمندی از ژرفا به سطح می جوشد ،

به خود آگاهی می پیوندد و دیگر گونه ات می کند .

تازگی را بجوی .

به توانایی هایت تکیه کن .

بی پروایی خود را نشان بده .

دگرسانی را بپذیر.

حق خود را باور بدار ،

تا از آن تو گردد.